Merhaba, ben Melis Ulaş.

Duygusal yeme alışkanlığıyla başa çıkma şeklini kökten değiştiriyorum.

Duygusal Yeme Krizlerinden Kurtulup, Bedeninde Hafiflik ve Hayatında Özgürlük Hissini Yaşamak İsteyen, İçindeki Gücü Keşfetmeye Hazır Kadınlardan Biriysen, Doğru Yerdesin.

Çocukluğum ve ergenliğim boyunca muhtemelen kamyonlar dolusu abur cubur yedim.

Gros market zincirleri ilk açıldığında, babam eve kolilerce bisküvi, kola, gofret taşırdı. Biz de neredeyse şeker komalık olana kadar yerdik.

Bütün çocukluğum bademciklerim şiş ve antibiyotikle geçti. Bağırsak floramdaki faydalı bakteriler, çocuk yaşta darmadağın oldu. Sürekli hastalanan, cildi, gözleri, burnu alerjik, sürekli kaşınan, bir çocuktum.
Fazla kilom yoktu ya, herkes beni “sağlıklı” sanıyordu.

O yıllarda şunu bilmiyordum: Dışarıdan “iyi” görünmek, içeride iyi olduğun anlamına gelmiyor.

Yıllar geçti. 30’lu yaşlarımın başında hâlâ pizzalar, pideler, fast food’lar havada uçuşuyordu.

Ofiste her gün bir kavanoz kakaolu fındık kreması bitiriyordum.

Karnım sürekli basket topu gibi şiş, enerji dipte, moral yerle bir.

İlk yoga dersimden kaçışımı hatırlıyorum.

Defalarca fitness salonu üyeliği yaptırıp üç dersten sonra vazgeçişlerimi…

“Koşmak mı? Neyim ben, çita mı?” dediğim günleri…

Ofiste çalışan bir beyaz yakaydım.

Gencim, güzelim, kariyerim efsane, maaşım inanılmaz bir seviyede.

Ama içten içe çöküyordum.

Gece–gündüz duygusal yeme alışkanlığım tavan.

Uyku yok, sindirim yok, huzur yok.

Kendimi bir anda çöplük gibi hissettiğim… beynime sis çöktüğü… enerjimin bir var bir yok olduğu…

Gergin ve kaygılı… ve nedenini asla anlayamadığım yıllar geçti.

Bugün geriye dönüp baktığımda bütün resmi çok net görüyorum:

Benim meselem “ne yediğim” değildi.

Ben stres ve duygular fazla geldiğinde otomatik pilota geçiyor ve yemeği sakinleşme ve keyif alma yöntemi gibi kullanıyordum.

Ve ardından gelen herp pişmanlık anında kendime tek söylediğim şey şuydu: “Ben İradesizim.”

Çocukluktan 30’lu yaşlarımın başına kadar beslenme ve egzersizle ilişkim tamamen bozuktu.

Ve ben bunun farkında bile değildim.

Annemin kanser tanısı almasıyla başlayan sarsıcı uyanış.

İşte o gün orada bir şey değişti:

Kendime “Daha sıkı tutmalısın. Kontrol etmelisin” demeyi bıraktım.

Çünkü gerçek çözüm iradeyi zorlamak değildi.

Gerçek çözüm; kriz anını yönetebilecek bir sistem kurmaktı.

Yani sinir sistemini regüle etmek, tetikleyiciyi okumak ve öz-liderliği güçlendirmek.

Ardından gelen 15 yıla yayılan eğitimler, uzmanlıklar…

Uygulamalar, öğretiler, dönüşümler…

Bugün geldiğim yerde, beslenme, sindirim, uyku, stres, duygu, zihin, hareket gibi yaşamın tüm katmanlarında hem kendi hayatıma, hem de yüzlerce kişinin hayatına dokunabildim.

Ve yılların deneyimiyle şunu çok net biliyorum:

Duygusal yeme bir “irade zayıflığı” değil. Hayat zorlaştığında kendini ayakta tutmak için geliştirdiğin bir baş etme biçimi.

Bu yüzden, çözüm de “kendini daha çok sıkmak” değil — otomatik pilottan çıkıp, seni yöneten sistemi fark etmek ve yeniden düzenlemeyi öğrenmek.

2012 yılından beri  tam olarak bunu yaptırıyorum:

Kadınların sadece yeme davranışını değil, stresle ve duygularıyla kurduğu ilişkiyi, kendiyle konuşma şeklini, bedenine bakışını ve kriz anındaki reflekslerini kökten değiştirmesine eşlik ediyorum.

Gıdaları suçluluk hissi olmadan tüketebildiğin, formunu, zindeliğini ve esenliğini sıkıcı ve zorunlu bir görev gibi hissetmeden koruyabildiğin, bedeninin içinde olmaktan zevk aldığın bir yaşam deneyimine ulaşmana yardım ediyorum. 

Çünkü kadın, sorunu kaynağından çözmek yerine “kendini tutarak bir şeyler başarmaya” çalıştıkça; duygusal yeme alışkanlığı büyür, kısıtlama-saldırma döngüsünden çıkamaz. 

Doğru sistem ve araçlarla direksiyona geçtiğindeyse; döngü biter, ÖZGÜRLÜK başlar.

Döngü biter Ve HAYAT başlar.

Sen de duygusal yeme alışkanlığından kurtulmaya kararlıysan, Eğitim Programlarımı ve Grup Koçluk Programlarımı hemen incele!

Aramıza Şimdiden Hoşgeldin.